ممنون میشم

where is my vote

خانه که آتش گرفت مجال نبود تا خاطرات را یکی یکی بسوزانم.هرچه بود می­سوخت ومن ابلهانه یکی دو یادبود را دردست می­فشردم ؛ زنجیرآهنی که گردنم را زخم کرده بود وبا آن شماره ی هویتم را می آویختم.
دردست دیگرم سازی بود که برای برداشتنش تنم سوخت ؛ ولی یک لحظه حتی تردید نکردم ،مگرمی شد بگذارم سازی که تورا همیشه یادم خواهد آورد بسوزد ؟ می توانستم کتاب «فروغ » تان را هم  بردارم ، پای تختخواب افتاده بود ؛ همان که من تو و افکارمان را پیوند میداد ،
آتش که زبانه می کشید ، فرصت نبود خاطراتمان را یکی یکی بسوزانم .
کبریت را به این خیال کشیدم که به خیالتان خاتمه دهم . بی هیچ دریغی خانه­ی آتش گرفته را تماشا می­کردم . چه خوب همه­ی چیزها فرصت سوختن داشتند :
دلم خوش بود که نوبت من است : در خانه ی شادی­ها ، با تمام خاطراتمان ، با هر چه از تو مانده آتش می­شویم . آتش زدم و امان گریه را بریدم . نشد که مقاومت کنم ؛ برای کسی مثل من که با دهانِ ِتو حافظ و شاملو را می­چشید ، نشستن و خالی ِاتاقها را نفس کشیدن ، چیزی بود مثل بیگانگیِ ِ تنهائی و سکوت در دره های پوشیده از برگهای زرد
چه وعده ها که چشمم برای گریه داده بود ؛ برای هرجا که پیش از این بودید و حالا نه . ولی پس از آنکه خانه از سکوتتان تهی شد، خشک شدم : نه گریه ، نه ساز .
پایان شاعرانه ای که خواب دیده بودم ، در برابر شعله­های بی تعارف آتش که هر چیزی را می­سوزاند ، تاب نیاورد . نشد که مقاومت کنم ؛ دیگر هیچ پرنده ای شادی کودکانه تان را نمی انگیخت و سقوط هیچ ستاره ای مسیر نگاهتان را تغییر نمی داد .

کنار خانه ی سوخته ساز می زنم . سازم به آتش روئینه بود یا کسی آن را از شعله ها بیرون کشیده بود ؟ مجال نبود خاطرات را یکی یکی بسوزانم .

خانه می سوخت ، خاطراتمان نه .

ما در درون سینه هوائی نهفته ایم

بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود

کنار خانه ی سوخته ساز می زدم .
من اما دلم برای بهار تنگ شده بود تا گلدان ِمرده را دور بیاندازم .

برای بی دلیل شاد شدن ، کمی دیر شده است .

در طول یک سیگار

  به ابدیت فکر می کنم

                            و به تو

و به خاطراتی که هیچ گاه

                             تکرار نمی شود

                     ........................

 در هم شکست....

ما همه بازیگریم

کوله بار سفرت رفت و نگاهم را برد نه تو دیگر هستی

 نه نگاهی که دران دلخوشیم سبز شود. سایه میداند

 که به دنباله نگاهت همچون ابر سرگردانم هیچ کس

 گمشده ام را نشناخت

 این چند وقته یه خورده در گیر بودم با زندگی نشد آپ کنم 

     زندگی تولد سکوت و تنهایی ومرگ   و        

                      هیچ ......

   سال نو رو به همتون تبریک میگم

  دستانم گرمی دستانت را می جوید  

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم......
      وقتی که دیگر رفت من در انتظار آمدنش نشستم......
              وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست میداشتم.....
                     و چه سخت است تنها متولد شدن
                             مثل تنها زندگی کردن
                                      مثل تنها مردن

 همه چيز کرخت شده است

من به ديوار اتاقي زل زده ام که پنجره ندارد

و فقط يک در  يکنواختي ديوار را مختل ميکند

من پنجره دوست دارم نه در !

دستهایم را در خاک خواهم کاشت

سبز خواهد شد

می دانم...

می دانم....

باید رفت...دیگه توانی نیست.....باید راحت از کنار بعضی چیزا رد شد وقتی روح رو آزار میده...باید از هر چی که دل بستی دور شی  ... دور دور... جای موندن نیست ... باید رفت...
 کاش...

کاش...

کاش...

...         

پشت شيشه برف مي بارد

پشت شيشه برف مي بارد

در سكوت سينه ام دستي

دانه ي اندوه مي كارد

موسپيد آخر شدي اي برف

تا سرانجامم چنين ديدي

در دلم باريدي اي افسوس

بر سر گورم نباريدي

چون نهالي سست مي لرزد

روحم از سرماي تنهايي

مي خزد در ظلمت قلبم

وحشت دنياي تنهايي

ديگرم گرمي نمي بخشي

عشق اي خورشيد يخ بسته

سينه ام صحراي نوميدي ست

خسته ام - از عشق هم خسته

مجال
بي رحمانه اندک بود و
واقعه
سخت
نامنتظر.

از بهار
حظ ّ تماشائي نچشيدم،
که قفس
باغ را پژمرده مي کند.
***
از آفتاب و نفس
چنان بريده خواهم شد
که لب از بوسه نا سيراب.

برهنه
بگو برهنه به خکم کنند
سرا پا برهنه
بدان گونه که عشق را نماز مي بريم،
که بي شايبه حجابي
با خک
عاشقانه
در آميختن مي خواهم

          ***
شب از ارواح سکوت سرشار است .
و دست هائي که ارواح را مي رانند
 دو شبح در ظلمات
تا مرزهاي خستگي رقصيده اند .

ما رقصيده ايم .
ما تا مرزهاي خستگي رقصيده ايم .
در رقصي جادوئي، خستگي ها را باز نموده اند .
- ما رقصيده ايم
ما خستگي ها را باز نموده ايم .
            ***
             شب از ارواح سکوت سرشار است
                                     ريشه از فرياد
                                                    و
                                                    رقص ها از خستگي .............
                                                                 
                                                             ***

جاده ها با خاطره قدم های تو بیدار می مانند
که روز را پیشباز می رفتی،
هرچند
سپیده
تو را
از آن پیشتر دمید

 بادها دلتنگند

 دستها بیهوده

 چشمها بی رنگند

 شهر ها می لرزند

 برگها می سوزند

               یادها می گندند

خيلي دلم تنگ برات

 دلم گرفته از همه

 تو مهربون ترين بودي

 دنيا پر از آدمک

                               چرا نصيب ما شدي؟

میخوام به سردی شبهام بخندم...

                میخوام به پوچی فردام بخندم...

تو ازم چیز ی نذاشتی جز یه تن خسته

میریزم اشکهای خسته ام را

 ناياب را انديشه مي کرديم؟! و چگونه عبور روزهاي تلخ را تاب مي

 آورديم؟! آري! بيگمان پيش از اينها مرده بوديم، اگر عشق نبود.

 ديونه است.......... وقتي که جدي بوديم گفتن مغروره........ وقتي

 که شوخي کرديم گفتن سنگين باش............ وقتي که حرف زديم

 گفتن پر حرفه......... وقتي که ساکت شديم گفتن عاشقه............

 حالا ام که عاشقيم مي گن گناهه

دلم گرفته است

دلم گرفته است

 به ایوان میروم و انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

 چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب مورفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد

واقعا این شعر فروغ قویه یخورده فکر کنید وقتی که از همه جا آدم می بره

و من می خوام اینو بهش اضافه کنم

کسی مارا به گذشته سوخته نخواهد برد

ترس از عشق، ترس از زندگي است، آنان كه از عشق مي گريزند، مردگاني بيش نيستند.

شوق ديدار تو در دلم مــي شکند           ديده ام منتظر توست نمـي داني تو

 به یاد آرزوهایی که رفت بر باد 
             

                           سکوتی میکنم سنگین تر از فریاد ...

                                                                                           ........................

                                                                                                                        ......

هستي فقط با ياد تو و با نام

تو خودرا در جريان سرنوشت رها مي کنم و ميدانم تو مي تواني بهترين حامي

من در زندگي باشــي ، من

تنها علاقه و شوق خودرا به تو هديه ميکنم چون تو فقط مستحق

                       دوست داشتني